Hechtingsliedjes

(Oorspronkelijke tekst: Jim Thomas, MA, Certified EFT Supervisor & Trainer, Director, Colorado Center for EFT)

Diana Fosha zegt “hoe meer ervaring, hoe minder uitleg,” en dat is erg bruikbaar advies voor elke EFT therapeut.
Het klopt dat we meer geneigd zijn om cognitief uit te leggen wat er gebeurt met het koppel als we het model nog aan het leren zijn of op die momenten dat we aan onszelf twijfelen.
Ik weet dat ik het soms doe, verpakt in een soort hechtingsgebaseerde lofrede:

Zien jullie dat jullie beiden op dit moment worstelen met een negatieve cyclus?

Vele EFT supervisoren vertellen dat ze volgende feedback geven aan EFT-therapeuten in opleiding:

Wees minder cognitief en meer experientieel, meer in het moment, gebruik de hechtingslens in plaats van ze te beschrijven.

Net zoals we dat doen bij onze koppels en families, is het van essentieel belang dat we de waarde van terugkerende gedragspatronen – ook ons eigen gedrag als therapeuten – erkennen. Tijdens het bekijken van Sue’s training opnames merkte ik vaak dat wanneer een koppel vastzit of wat escaleert, Sue ingrijpt en zegt:

Komaan mensen, dit is herkenbaar voor mij.

Recent nog, in de traingsopname vrijgegeven door Psychotherapy.net, zegt Sue, werkend met een Navy helicopterpiloot en zijn partner:

Natuurlijk is het moeilijk…

en doet ze een korte geruststellende uitspraak, die de stress van hoe om te gaan met de naweëen van de oorlog in hun relatie, samenvat.

Zo had ik ook het genoegen om EFT trainer, George Faller, aan het werk te zien met een geëscaleerd koppel onder stress. Hij werkte hard om hen te vertragen en om kwetsbare emoties te ontlokken bij de teruggetrokken mannelijke partner. Toen collega’s het werk van George analyseerden, zei Alison Lee iets briljants:

George, je sprak hun amygdala aan.

Dat was een aha-erlebnis voor mij.

Ik ben al een tijdje op zoek naar het onderscheid in handelen tussen, wanneer we uitzoemen met een cognitieve uitleg, en wanneer we betrokken blijven met de partners op een geruststellende en regulerende manier. Weggaan uit het hier-en-nu van de moeilijke emoties van het koppel is vaak een reactie op onze eigen interne angst. Als therapeuten moeten we naar onze eigen angst kijken, onze emotionele waaier uitbreiden, en onze hartspieren testen tijdens het proces en bij de pijn blijven. Wanneer we dit kunnen doen, gebeurt er iets helends en evocatief.
Ik noem dit een “Hechtingsliedje.”

Een Hechtingsliedje is een combinatie van het externaliseren van de problematische cyclus en de empathische reflectie van de emotionele ervaring van elke partner. Dit is een geruststellende interventie die het lymbische systeem kalmeert.
We zien dit in trainingopnames (zoals “Mark en Prue”, Training Disc 1) waar Sue herhaaldelijk Prue geruststelt met haar stem en reflecties. Het hechtingsliedje neemt de vorm aan van een therapeut die de amygdala van het koppel aanspreekt met een geruststellende, wiegende stem.
Het is de diepste vorm van empathische reflectie waarbij de therapeut aansluiting vindt bij het universele verlangen naar verbinding – diep onder de negatieve cyclus – waarbij het fraseren voortvloeit uit de afstemming vanuit het lymbisch systeem van de therapeut met die van het koppel.

Gebaseerd op de hechtingsvisie dat het verdriet van het koppel draait om disconnectie (zich niet verbonden voelen), verdiepen we, zoals Sue, door geruststellende woorden en beelden te gebruiken:

Natuurlijk zijn jullie boos op elkaar. Gedisconnecteerd zijn kost zoveel moeite, niet in staat zijn om mekaar te bereiken, om je belangrijk te kunnen voelen in zijn ogen (tot partner 1) of te kunnen voelen dat ze je graag ziet (tot partner 2). Ik zie hoe jullie allebei hard vechten voor deze relatie. Er zijn momenten dat ik zie dat jullie losbreken uit de pijnlijke dans en een moment van hoop ervaren, of oogcontact maken zoals daarnet toen jullie elkaar de hand reikten.

Dit gebeurt vaak op een wiegende toon:

Zo verliefd, zo verliefd, maar het is zo moeilijk om tot elkaar te komen. Je wordt bang, jullie worden allebei bang, en het gevecht begint. Dichtbij willen zijn, je veilig voelen, maar niet weten hoe, dus loop je weg, of draai je je om en vecht, en de cyclus is terug. Zo verliefd, zo verliefd, maar zo moeilijk om tot elkaar te komen.

Deze hechtingsliedjes kalmeren en stellen mijn cliënten gerust wanneer ze spontaan en authentiek voortvloeien uit mijn eigen empathische beleving. Bovendien hebben ze nog een ander voordeel. Wanneer ik deze geruststellende empathie aanvoel in mijn eigen lymbisch systeem en het onder woorden breng, en dit met mijn mimiek en in mijn houding toon, wordt mijn eigen opwinding gesust. En zo wordt ook het verdriet van het koppel gereguleerd. Als therapeuten moeten we onszelf bedaren. Koppels komen naar ons in een hoge staat van reactiviteit, ontreddering, and disconnectie. Het is natuurlijk dat onze spiegelneuronen en ons lymbisch systeem resoneren met hun ervaring. Hechtingsliedjes op hun beurt kalmeren en geven orde aan het koppel en de therapeut.

Een hechtingsliedje, een vorm van relationele empathische reflectie, plaatst een cyclusreflectie binnen een authentiek kader.

In onderstaande tabel toon ik het verschil tussen intellectuele uitvluchten (links) en hechtingsliedjes die emotioneel werken (rechts).

Intellectuele vlucht in de verklaring / Hechtingsliedje

Therapeut voelt zich angstig en “gaat cognitief” / Therapeut voelt angst en gaat dieper

Therapeut verlaat de ontreddering van het koppel / Therapeut blijft verbonden met de ontreddering van het koppel

Intellectuele interventie mist emotionele resonantie / Woorden komen naar boven vanuit het lymbisch systeem via de pre-frontale cortex

Therapeut zegt vaak “Ik weet niet wat ik hier deed… Ik was overweldigd, afgestompt, enz.” / Therapeut voelt zich op zijn gemak — gerustgesteld en stelt het koppel gerust

Therapeut praat snel, gebruikt grote woorden, veel uitleg, vult de ruimte / Stem van de therapeut in RISSSC modus, emotioneel toegankelijk voor het koppel in het moment

Share Button

Comments are closed.